Hoe vaak denk jij na over hoe je iets doet als je het vaak doet? Eigenlijk nooit hè.
Hoe anders was het toen je het nog moest leren. Je twijfelde of je het ooit zou leren, de irritatie dat het maar niet lukte, zuchten omdat het zoveel tijd kostte.
Nieuwe dingen ondernemen is spannend
Datzelfde gevoel kun je ook tegenkomen als je in een nieuwe periode in je leven zit. Je twijfelt weer of je het wel kunt, je bent bang om af te gaan of bang dat collega’s en je omgeving denken dat je niet goed genoeg bent voor wat je doet. En dan is daar altijd dat innerlijke kritische stemmetje die het laatste beetje zelfvertrouwen ondermijnt.
Het is fijn om te weten dat deze gevoelens heel normaal zijn en dat het juist kan leiden tot meer motivatie en groei. Het is belangrijk om jezelf tijd te geven om te wennen aan een nieuwe situatie en om je eigen grenzen te stellen, zodat je niet overbelast raakt.
Hoe ik terug kijk op een leven lang nieuwe dingen doen? Het was niet altijd makkelijk, maar het is gelukt.
Nu ik wat ouder wordt en kan putten uit een levenslange ervaring denk je misschien dat alles vlotjes gaat. Maar dat is natuurlijk niet waar. Ook ik heb de nodige twijfels gehad en heb die ook nu nog steeds. Ik heb nieuwe dingen moeten leren, dingen leren combineren.
Ik kan me nog goed herinneren hoe ik me voelde toen ik als kind veel ziek en alleen was. Mijn ouders waren druk met de zaak en mijn grote zus en broer hadden geen tijd (zin) om mij bezig te houden. Ik moest mijzelf dus zien te vermaken. Nieuwsgierig als kinderen zijn ging ik op zoek naar iets leuks. Boekjes, tekenen en knutselen waren favoriet. Ik voelde mij dan wel alleen, maar het heeft van mij een doorzetter gemaakt. Iemand die niet snel opgeeft.
Dat gevoel van eenzaamheid lijkt soms wel een onderdeel van mijn leven.
Ik voelde dat bijvoorbeeld weer als puber. En ook weer toen mijn partner en ik in 1987 verhuisden naar een nieuwe woonplaats. Ik vond snel werk toen wij daar een eigen woonruimte kregen. Een nieuw eigen plekje, wat was ik trots. Terugkijkend voel ik weer de eenzaamheid die ik in het begin voelde. Mijn partner en ik kenden geen enkele buur en hadden geen bekenden of vrienden in onze nieuwe stad. Alle collega’s op het werk waren nieuw.
Daarna moest ik leren om privé en werk te combineren met de kinderen. Waar trek je de grens? Wat accepteer je wel of niet? Toen twijfelde ik wel eens of het wel verstandig was geweest te verhuizen en die nieuwe baan te accepteren. Opa, oma en overige familie ver weg. Geen oppas voor de kinderen ????
Mijn innerlijke criticus draaide overuren.
Als ik dit nu zo teruglees denk ik: zoveel is er in al die jaren niet veranderd. Nog steeds kom ik in nieuwe situaties waar mijn innerlijke criticus mij behoorlijk onzeker kan maken.
Maar weet je wat ook zo mooi is? Door de jaren heen heb ik geleerd om deze gevoelens van twijfel en onzekerheid om te zetten in iets positiefs. Ik heb geleerd beter om te gaan met mijn innerlijke criticus. Ben nieuwsgierig gebleven naar nieuwe dingen en ik haal nog steeds energie uit mezelf blijven ontwikkelen. En daarbij komt ook nog eens dat het me blij maakt! Gelukkig maar, anders zat ik nu niet achter de computer om dit blog te schrijven.
Dus als jij je weleens onzeker voelt in een nieuwe situatie, onthoud dan dat dit heel normaal is. Probeer jezelf de tijd te geven om te wennen aan de nieuwe situatie en stel je eigen grenzen.
Maar vooral, wees nieuwsgierig en zie het als een kans om jezelf te blijven ontwikkelen. Wie weet wat voor mooie dingen er op je pad komen!
Vraag je je af hoe je aan moet pakken? Ik help je graag. Neem gerust contact op als je vragen hebt. Je kunt mij bellen of appen op 06-52463858 of stuur een mail naar info@bepcoaching.nl.